سیاوش قمیشی

 

تصور کن اگه حتی٬ تصور کردنش سخته                جهانی که هر انسانی در اون خوشبخت خوشبخته

جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست     جواب هم صدایی ها پلیس ضد شورش نیست

نه بمب هسته ای داره٬ نه بمب افکن نه خمپاره      دیگه هیچ بچه ای پاشو روی مین جا نمیذاره

همه آزاده آزادن همه بی درد بی دردن                 تو روزنامه نمی خونی نهنگهاخودکشی کردن

جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت                  بدون ظلم خودکامه٬ بدون وحشت و طاغوت

جهانی رو تصور کن پر از لبخند و آزادی                  لبالب از گل و بوسه٬ پر از  تکرار آبادی

تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه                  اگه با بردن اسمش گلو پر میشه از سرمه

تصور کن جهانی رو که توش زندان یه افسانست     تمام جنگهای دنیا شدن مشمول آتش بس

کسی آقای عالم نیست برابر با همن مردم           دیگه سهم هر انسانه تن هر بوته گندم

بدون مرز و محدوده وطن یعنی همه دنیا               تصور کن تو میتونی بشی تعبیر ای رﯗیا                 

 

خسته شدم بسکه دلم دنبال یک بهونه گشت      بس که ترانه خوندمو برگ زمونه برنگشت

بازم کلاغ قصه ها رفت و به خونش نرسید            یکه سوار عاشقو هیچکی تو آینه ها ندید

حادثه عزیز من تنها تو موندنی شدی                  بین همه ترانه هام تنها تو خوندنی شدی

دستای سردمو بگیر سقف ما دیوار نداره              یه روز تو قحطیه غزل دنیا مارو کم می یاره

من آخرین رهگذرم تو این خیابون بلند                  دیر اومدم که زود برم دل به صدای من نبند

یه روز توی برق چشات خورشیدو پیدا می کنم      تو شب تارو سوت  کور به آرزوی من نخند

 

 

 

            دویدیم و دویدیم هیچ جا رامون ندادن             گفتن که توی جاده دونده ها زیادن

دویدیم و دویدیم فایده نداشت انگار                به همه چیز رسیدیم به جز خود رسیدن

دویدیم و دویدیم اسپندی دود نکردن              گفتن فقط زیر لب کاش دیگه بر نگردن

چه روزای قشنگی٬ عشقو نفس کشیدیم      روی گلای قالی با همه دست کشیدیم

تو سایه روشن عشق٬ شبو ستاره کاشتیم    به جز تقدس نور چیزی رو دوست نداشتیم

پابند عاشقیمون غرق ترانه ها بود                هوای پاک و شرجیش دور از بهانه ها بود

تو گرگ و میش تردید گلایه رو ندیدیم             به خاطر رسیدن دویدیم و دویدیم

دویدیم و دویدیم سیب ها رسیده بودن          سه فصل آزگار بود همه دویده بودن

دویدیم و دویدیم تا رسیدیم به دیوار               اونور دیوارم باز خوردیم به خط تکرار

دویدیم و دویدیم قصه زندگی بود                  که واسه اون دویدن فقط دیوونگی بود

از کوچه های غربت محو چشای گل شد        دست منو نگاهت واسه سپیده پر شد

هر روز غروب که می شدوقت قرارمون بود      روزی که گل میدادی فصل بهارمون بود

ثانیه ها گذشتن ترانه ها چکیدن                  اهالی روزگار دیگه مارو ندیدن

یه پرده حررو رو بختمون کشیدیم                  به خاطر رسیدن دویدیم و دویدیم

              مجتبی کبیری

 

 

اشعار زیبای فردوسی

یاد باد انکه زما وقت سفر یاد نکرد

                     به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

آن جوان بخت که نیرو رقم خیروقبول

                          بنده پیر ندانم زچه آزاد نکرد    

               

جکهای قشنگ دیگه ......

به یکی میگن فرق لر با خورشید چیه.میگه:هردوشون از پشت کوه اومدن.........

یه مادره برای بچش لالایی می خونده بعد از یک ساعت بچه به مامانش میگه:مامان خفه شو می خوام بخوابم

۵تا ترک با هم قایموشک بازی می کنن .۵تاشون مفقودالاثر میشن....

                   جان مادرت نظر بده.منتظرم ها.......

 جک بهال .......

     ترکه خودشو به موش مردگی میزنه .گرگه میاد می خورش.......

از یه خره میپرسن واقعیت داره میگن ترکا خرن .میگه:والا طی مذاکراتی که با هم داشتیم ما که زیر بار نرفتیم

شهید آوینی که کشته به یک ترکه میگن برو به خانوادش خبر بده طوری که شوکه نشن.ترکه میره در خونه آوینی زنگ میزنه میگه:منزل شهید آوینی............

اشعار زیبای حافظ

مدامم مست میدارد نسیم جعد گیسویت

           خرابم می کند هردم فریب چشم جادویت

پس از چندین شکیبایی شبی یارب توان دیدم

            که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت

آن سیه چهره که شیرینی عالم با اوست 

                            چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست

گرچه شیرین دهنان پادشهانند ولی

                           او سلیمان زمان است که خاتم با اوست 

عمرا اگه لنگمو پیدا کنی........